ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
Profile
!!~~MEW~~!!ก้อ แค่ คน คน หนึ่ง
Calendar
| S | M | T | W | T | F | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Mar | Jun » | |||||
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความจริง...คำสัญญา
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความจริง...คำสัญญา
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ชีวิตที่ยังไม่มีอิสระ...
ชีวิตยังไม่มีอิสระ แต่ก้อเต็มใจใช่มั้ย
อยากมีอิสระ แต่ถ้ามีอิสระแล้วทำให้คนที่รักเราที่สุด 2 คนต้องทุกข์ใจ
ก้อขอมีชีวิตแบบไม่มีอิสระต่อไปดีกว่า
มีน้องคนหนึ่งเคยถามว่า "พี่นู๋มิวเมื่อไรแม่จะเลิก รอหนู พี่มิวไม่เบื่่อบ้างเหรอ"
ก้อตอบน้องเค้าไปว่า "เค้าก้อรอเราตลอดชีวิตเค้านั่นแหละ ยิ่งเค้ามีลูกคนเดียวด้วยน่ะ"
ก้อบอกน้องเค้าได้คำเดียวว่า "ต้องทำใจน่ะ ยอมรับให้ได้ เพราะเค้ารักเราน่ะ"
เคยเบื่อเหมือนกัน แต่ไม่เป็นขนาดน้องเค้า
เป็นเหมือนน้องเค้าอยู่พักนึง แล้วความคิดนั้นก้อหายไป
เพราะรู้ว่าที่เค้าเป็นเพราะห่วงเราขนาดไหน
เราเจ็บ ให้รู้ไว้ว่าทั้งคู่เจ็บมากกว่าเราหลายเท่า
เราไม่สบายใจ ถ้าเค้ารู้เค้าจะคิดมากว่าเรา
หาทางแก้และให้คำปรึกษาที่ดีกับเราเสมอ
จะบอกว่าไม่มีอิสระมันก้อไม่เชิง
เราสามารถไปไหนมาไหนได้ ทำอะไรได้ อยากไปไหนไป แต่ต้องบอกเค้า
บางครั้งก้อมีห้ามบ้าง แต่ก้อน้อยครั้ง
อาจจะเพราะว่าไม่เคยทำให้เค้าไม่เชื่อใจมั้ง
ไปไหนกับใครก้อบอกตลอดเค้าจะได้ไม่เป็นห่วงและจะได้สบายใจ
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ขอร้องเค้าไว้ว่าอย่าห้ามเวลาจะขับรถออกจากบ้านไปไหน
เพราะเหมือนเค้าปากอาญาสิทธิ์เลย
ห้ามเมื่อไรแล้วดื้อจะไปน่ะ ได้เรื่องทุกครั้ง
อุบัติเหตุ ทุกทีสิน่า (มิใช่อุบัติรักฯ นะค๊า... 555 วกไปเรื่องน้องทำไมเนี่ย)
เป็นมาประมาณ 4-5 ครั้งแล้วตั้งแต่ขับรถเป็นมาเนี่ย
เรื่องนี้ไม่ได้เลยต้องขอเค้าเอาไว้ (ปากแม่อาญาสิทธิ์มากน่ะค๊า...)
ตั้งแต่นั้นมาแม่จะไม่ห้ามเลย จะอวยพรตลอด...
ที่ว่าไม่มีอิสระก้อเพราะอาจจะเป็นลูกสาวคนเล็ก และเป็นลูกสาวคนเดียวมั้ง
แล้วอีกอย่างพี่ชายสองคนก้อแทบจะไม่เคยอยู่บ้านเลย
มันก้อเลยกลายเป็นว่าอะไร ๆ ก้อเรา ไปไหนมาไหนก้อเรา ทำอะไรก้อเรา
บางครั้งก้ออึดอัด บางครั้งก้อมีความสุข บางครั้งอยากอยู่คนเดียว
อยากทำอะไรโดยที่ไม่ต้องบอกใคร ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ต้องแคร์ว่าเค้าจะรู้สึกยังไง
ไม่ต้องกลัวว่าถ้าทำไปแล้วเค้าจะทุกข์ใจมั้ย จะเสียใจหรือป่าว
อยากไปต่างจังหวัดคนเดียว ไปหาที่เงียบๆ ไม่มีใครรู้จัก อยู่คนเดียวกับตัวเอง
ซึ่งตอนนี้ไม่สามารถ เพราะว่าเรายังแคร์เค้าอยู่ (555 ไม่แคร์ได้ไงจริงป่าว)
แต่เคยเห็นคนที่เสียเค้าไปทั้งที่ได้ทำอะไรให้เค้า และไม่ได้ทำอะไรให้เค้าน่ะ
ความรู้สึกมันจะมีไม่เหมือนกันเลย
พี่คนนึงพ่อเสียไป ในขณะที่เค้าไม่ได้ดูแลท่านเลย มัวแต่พลัดไปเรื่อยๆ
เมื่อเค้าจากไปก้อมานั่งเสียใจว่าทำไมถึงไม่ทำอันนั้น ไม่ทำอันนี้ให้ท่าน...
แต่กับพี่อีกคนนึ่งพ่อเค้าเพิ่งเสียไปเมื่อสัก 2 อาทิตย์ที่แล้วเอง
เป็นมะเร็ง แต่ท่านอายุเยอะแล้วล่ะ ร่างกายก้อคงจะเสื่อมสภาพตามกาลเวลาด้วยมั้ง
แต่พี่คนนี้เค้าทำให้พ่อเค้าทุกอย่าง เมื่อพ่อเค้าเสียเราแทบจะไม่เห็นความเศร้า
ของพี่เค้าเลย พี่เค้าบอกว่า พ่อเค้ามีความสุข เค้าทำทุกอย่างที่พ่ออยากให้ทำแล้ว
แม้แต่เรื่องงาน ที่เค้ายังทำอยู่ที่นี่ทั้งที่เงินเดือนก้อสู้เอกชนไม่ได้
แต่เค้าทำเพราะพ่ออยากเห็นลูกใส่ชุดขาว... เหตุผลแค่นี้ที่พี่เค้ายังทำงานที่นี้ต่อไป...
ถ้าวันไหนที่เรามีอิสระ วันนั้นคงไม่มีคนที่รักเรามากที่สุด จริงมั้ย...
ถ้าอย่างนั้นก้ออยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว...
ps.ใครหลงเข้ามาอ่านก้อน่ะ ไม่มีอะไรอารมณ์
คนอยากมีอิสระ แต่ก้อไม่อยากมีในเวลาเดียวกัน
จริงๆ จะเล่าเรื่องคุณหลานคนใหม่ (N'BOO)เอารูปไปดูก่อนแล้วกันน๊า
อยู่ดีๆ ความคิดเรื่องนี้มันก้อเข้ามา 555 ไม่รู้เหมือนกัน
วันที่มันผิด 555 นู๋ BOO เกิด 15/05/2008 ลืมตั้งวันที่กล้อง
รูปนี้เป็นรูปเดียวที่พี่ชายบอกว่าเหมือนเค้า จมูกโต ปากใหญ่มาก 555 เหมือนจริงๆ แหละ
.jpg)
รูปนี้เราว่าเหมือนฝรั่งเลยไม่เหมือนคนไทยแหะ
รูปนี้เพิ่งถ่ายวันนี้เอง นู๋ boo เค้าเกิดมาได้ 10 วันแล้ว
ps..คุณน้องเค้าไปญี่ปุ่นแล้วคิดถึงเหมือนกัน (จริงๆ ก้อแทบจะไม่เคยเจออยู่แล้ว 555)
แต่ไปแค่อาทิตย์เดียวเองน๊า...แล้วก้อรอดูละครน้องกันต่อไป...
ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความจริง...คำสัญญา
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ชีวิตที่ยังไม่มีอิสระ...
ชีวิตยังไม่มีอิสระ แต่ก้อเต็มใจใช่มั้ย
อยากมีอิสระ แต่ถ้ามีอิสระแล้วทำให้คนที่รักเราที่สุด 2 คนต้องทุกข์ใจ
ก้อขอมีชีวิตแบบไม่มีอิสระต่อไปดีกว่า
มีน้องคนหนึ่งเคยถามว่า "พี่นู๋มิวเมื่อไรแม่จะเลิก รอหนู พี่มิวไม่เบื่่อบ้างเหรอ"
ก้อตอบน้องเค้าไปว่า "เค้าก้อรอเราตลอดชีวิตเค้านั่นแหละ ยิ่งเค้ามีลูกคนเดียวด้วยน่ะ"
ก้อบอกน้องเค้าได้คำเดียวว่า "ต้องทำใจน่ะ ยอมรับให้ได้ เพราะเค้ารักเราน่ะ"
เคยเบื่อเหมือนกัน แต่ไม่เป็นขนาดน้องเค้า
เป็นเหมือนน้องเค้าอยู่พักนึง แล้วความคิดนั้นก้อหายไป
เพราะรู้ว่าที่เค้าเป็นเพราะห่วงเราขนาดไหน
เราเจ็บ ให้รู้ไว้ว่าทั้งคู่เจ็บมากกว่าเราหลายเท่า
เราไม่สบายใจ ถ้าเค้ารู้เค้าจะคิดมากว่าเรา
หาทางแก้และให้คำปรึกษาที่ดีกับเราเสมอ
จะบอกว่าไม่มีอิสระมันก้อไม่เชิง
เราสามารถไปไหนมาไหนได้ ทำอะไรได้ อยากไปไหนไป แต่ต้องบอกเค้า
บางครั้งก้อมีห้ามบ้าง แต่ก้อน้อยครั้ง
อาจจะเพราะว่าไม่เคยทำให้เค้าไม่เชื่อใจมั้ง
ไปไหนกับใครก้อบอกตลอดเค้าจะได้ไม่เป็นห่วงและจะได้สบายใจ
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ขอร้องเค้าไว้ว่าอย่าห้ามเวลาจะขับรถออกจากบ้านไปไหน
เพราะเหมือนเค้าปากอาญาสิทธิ์เลย
ห้ามเมื่อไรแล้วดื้อจะไปน่ะ ได้เรื่องทุกครั้ง
อุบัติเหตุ ทุกทีสิน่า (มิใช่อุบัติรักฯ นะค๊า... 555 วกไปเรื่องน้องทำไมเนี่ย)
เป็นมาประมาณ 4-5 ครั้งแล้วตั้งแต่ขับรถเป็นมาเนี่ย
เรื่องนี้ไม่ได้เลยต้องขอเค้าเอาไว้ (ปากแม่อาญาสิทธิ์มากน่ะค๊า...)
ตั้งแต่นั้นมาแม่จะไม่ห้ามเลย จะอวยพรตลอด...
ที่ว่าไม่มีอิสระก้อเพราะอาจจะเป็นลูกสาวคนเล็ก และเป็นลูกสาวคนเดียวมั้ง
แล้วอีกอย่างพี่ชายสองคนก้อแทบจะไม่เคยอยู่บ้านเลย
มันก้อเลยกลายเป็นว่าอะไร ๆ ก้อเรา ไปไหนมาไหนก้อเรา ทำอะไรก้อเรา
บางครั้งก้ออึดอัด บางครั้งก้อมีความสุข บางครั้งอยากอยู่คนเดียว
อยากทำอะไรโดยที่ไม่ต้องบอกใคร ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ต้องแคร์ว่าเค้าจะรู้สึกยังไง
ไม่ต้องกลัวว่าถ้าทำไปแล้วเค้าจะทุกข์ใจมั้ย จะเสียใจหรือป่าว
อยากไปต่างจังหวัดคนเดียว ไปหาที่เงียบๆ ไม่มีใครรู้จัก อยู่คนเดียวกับตัวเอง
ซึ่งตอนนี้ไม่สามารถ เพราะว่าเรายังแคร์เค้าอยู่ (555 ไม่แคร์ได้ไงจริงป่าว)
แต่เคยเห็นคนที่เสียเค้าไปทั้งที่ได้ทำอะไรให้เค้า และไม่ได้ทำอะไรให้เค้าน่ะ
ความรู้สึกมันจะมีไม่เหมือนกันเลย
พี่คนนึงพ่อเสียไป ในขณะที่เค้าไม่ได้ดูแลท่านเลย มัวแต่พลัดไปเรื่อยๆ
เมื่อเค้าจากไปก้อมานั่งเสียใจว่าทำไมถึงไม่ทำอันนั้น ไม่ทำอันนี้ให้ท่าน...
แต่กับพี่อีกคนนึ่งพ่อเค้าเพิ่งเสียไปเมื่อสัก 2 อาทิตย์ที่แล้วเอง
เป็นมะเร็ง แต่ท่านอายุเยอะแล้วล่ะ ร่างกายก้อคงจะเสื่อมสภาพตามกาลเวลาด้วยมั้ง
แต่พี่คนนี้เค้าทำให้พ่อเค้าทุกอย่าง เมื่อพ่อเค้าเสียเราแทบจะไม่เห็นความเศร้า
ของพี่เค้าเลย พี่เค้าบอกว่า พ่อเค้ามีความสุข เค้าทำทุกอย่างที่พ่ออยากให้ทำแล้ว
แม้แต่เรื่องงาน ที่เค้ายังทำอยู่ที่นี่ทั้งที่เงินเดือนก้อสู้เอกชนไม่ได้
แต่เค้าทำเพราะพ่ออยากเห็นลูกใส่ชุดขาว... เหตุผลแค่นี้ที่พี่เค้ายังทำงานที่นี้ต่อไป...
ถ้าวันไหนที่เรามีอิสระ วันนั้นคงไม่มีคนที่รักเรามากที่สุด จริงมั้ย...
ถ้าอย่างนั้นก้ออยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว...
ps.ใครหลงเข้ามาอ่านก้อน่ะ ไม่มีอะไรอารมณ์
คนอยากมีอิสระ แต่ก้อไม่อยากมีในเวลาเดียวกัน
จริงๆ จะเล่าเรื่องคุณหลานคนใหม่ (N'BOO)เอารูปไปดูก่อนแล้วกันน๊า
อยู่ดีๆ ความคิดเรื่องนี้มันก้อเข้ามา 555 ไม่รู้เหมือนกัน
วันที่มันผิด 555 นู๋ BOO เกิด 15/05/2008 ลืมตั้งวันที่กล้อง
รูปนี้เป็นรูปเดียวที่พี่ชายบอกว่าเหมือนเค้า จมูกโต ปากใหญ่มาก 555 เหมือนจริงๆ แหละ
รูปนี้เราว่าเหมือนฝรั่งเลยไม่เหมือนคนไทยแหะ
รูปนี้เพิ่งถ่ายวันนี้เอง นู๋ boo เค้าเกิดมาได้ 10 วันแล้ว
ps..คุณน้องเค้าไปญี่ปุ่นแล้วคิดถึงเหมือนกัน (จริงๆ ก้อแทบจะไม่เคยเจออยู่แล้ว 555)
แต่ไปแค่อาทิตย์เดียวเองน๊า...แล้วก้อรอดูละครน้องกันต่อไป...
baby มาแล้ว...
วันนี้ มีความสุขมากมาก
การรอคอยเกือบ 7 เดือน ตั้งแต่วันที่รู้
ก้อสิ้นสุดสักที "คุณหลาน(ชาย)คนใหม่"
คุณหมอนัด ผ่าคลอด 9 โมง เช้า
พอเก้าโมงครึ่ง เราก้อโทร.ไปหาพี่ชายว่าคลอดรึยัง
ปรากฎว่าคุณหมอขอเลื่อนเป็น บ่าย 2 โมง อ่ะก้อรอกันต่อไป
พอบ่าย 2 โมงครึ่ง ก้อโทร.ไปใหม่ คลอดแล้วคร้าบ
คุณหลาน(ชาย) คนใหม่ก้อคลอดออกมาแล้ว 555 ดีใจสุด ๆ
คุณแม่ ปลอดภัย คุณลูก ปลอดภัย ครบ 32
แค่นี้ก้อดีใจสุดๆ แล้ว แค่รู้ว่าปลอดภัยแค่นั้นแหละ
ขอแนะนำตัวหน่อยน๊า...
"ผมเด็กชาย สิปปกร ยังไม่มีชื่อเล่นครับ (เอาปุ๋ยจูเนียร์ไปก่อนมั้ยอ่ะ)
เกิดวันพฤหัสบดีที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ.2551
ผมเป็นลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ ครับ คุณพ่อเป็นไทย คุณแม่เป็นอังกฤษคร้าบ
ผมเป็นลูกชายคนแรกครับ"
แบบว่ารอดูหน้าหลานอยู่ ยังไม่เห็นเลย จะขาวมั้ย แล้วจะเหมือนพี่ชายหรือป่าว
ก้อพี่ชายคนดีบอกมาทางโทรศัพท์ว่า
ยกเว้นความขาวกะจมูก ที่เหลือเหมือนพี่หมดเลย
โอ้ย...ได้ยินแค่นี้น่ะนั่งขำอยู่กะโต๊ะทำงานนั้นแหละ เล่าให้ใครที่รู้จักพี่เรา
ก้อขำกันทั้งนั้น
แม้แต่ คุณหลานทั้งสอง ยังส่ายหน้าเลยพอบอกว่าน้องหน้าเหมือนอาปุ๋ย..555
แต่พอบอกว่าน้องขาว เท่านั้นแหละ ถอนหายใจโล่งอกเลย กลัวดำเหมือนพ่อเค้า
แล้วเดี๋ยวมาคอยดูกันว่าหนูน้อย จะหน้าตาเป็นยังงัย...
อยากไปวันนี้เลย ชุมพร เนี่ย 400 กว่ากิโล ขับรถกี่ชั่วโมงหว่า
แต่ไปไม่ได้ช่วงนี้มีประชุมทุกวัน อาทิตย์หน้าจะไปอยู่ด้วยเลย
ลาพักร้อนไว้แล้ว
อ๊ากกกก....อยากเห็นคุณหลานคนใหม่จริงๆ เลย
ps.วันเสาร์เราจะได้เจอกันน่ะ baby
เมื่อกี่โทร.ไปบอกว่ามีเพื่อนมาเยี่ยมเยอะเลย...
^________^
ps. อีกที
เมื่อวานกลับบ้านดึก รอแม่อยู่ แม่มีงานเลี้ยงทีทำงาน
ก้อเลยนั่งรออยู่ในรถ เอาโน๊ตบุ๊ค มาเปิด ดู Seed
อยากเห็นน้องมาก ปรากฎว่า พอพี่เสนาหอย มาทัก GMM
เห็น ไมค์ แว๊บแว๊บอ่ะ นิดเดี๋ยวจริงๆ แอบเคืองพี่หอยน๊า
ไม่ทักน้องเราเลย ทักได้ซะเกือบหมด ไม่ทัก กอล์ฟ ไมค์ อ่ะ
ดูได้ถึง RS ขึ้นมาร้องเพลง และ แบตฯ โน๊ตบุ๊คก้อหมด อดดูคร้าบ
สรุปคือไม่ได้เห็นน้องเลย กลับมาดูบอร์ดที่บ้านถึงรู้ว่าน้องไม่ได้รางวัล
เห็นรูปน้องแล้ว ขอบคุณ น้องใน บอร์ด GMZ นะค๊ะสำหรับรูป
2 หนุ่มชุดขาว ชอบอ่ะใส่สีขาว สร้อยมีสีทอง กะเงินอีกแล้ว
ดีนะไม่ใส่เสื้อปลาเงินกะปลาทองไปอ่ะ (น้องน่าร้ากคร้าบ)
ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความจริง...คำสัญญา
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ชีวิตที่ยังไม่มีอิสระ...
ชีวิตยังไม่มีอิสระ แต่ก้อเต็มใจใช่มั้ย
อยากมีอิสระ แต่ถ้ามีอิสระแล้วทำให้คนที่รักเราที่สุด 2 คนต้องทุกข์ใจ
ก้อขอมีชีวิตแบบไม่มีอิสระต่อไปดีกว่า
มีน้องคนหนึ่งเคยถามว่า "พี่นู๋มิวเมื่อไรแม่จะเลิก รอหนู พี่มิวไม่เบื่่อบ้างเหรอ"
ก้อตอบน้องเค้าไปว่า "เค้าก้อรอเราตลอดชีวิตเค้านั่นแหละ ยิ่งเค้ามีลูกคนเดียวด้วยน่ะ"
ก้อบอกน้องเค้าได้คำเดียวว่า "ต้องทำใจน่ะ ยอมรับให้ได้ เพราะเค้ารักเราน่ะ"
เคยเบื่อเหมือนกัน แต่ไม่เป็นขนาดน้องเค้า
เป็นเหมือนน้องเค้าอยู่พักนึง แล้วความคิดนั้นก้อหายไป
เพราะรู้ว่าที่เค้าเป็นเพราะห่วงเราขนาดไหน
เราเจ็บ ให้รู้ไว้ว่าทั้งคู่เจ็บมากกว่าเราหลายเท่า
เราไม่สบายใจ ถ้าเค้ารู้เค้าจะคิดมากว่าเรา
หาทางแก้และให้คำปรึกษาที่ดีกับเราเสมอ
จะบอกว่าไม่มีอิสระมันก้อไม่เชิง
เราสามารถไปไหนมาไหนได้ ทำอะไรได้ อยากไปไหนไป แต่ต้องบอกเค้า
บางครั้งก้อมีห้ามบ้าง แต่ก้อน้อยครั้ง
อาจจะเพราะว่าไม่เคยทำให้เค้าไม่เชื่อใจมั้ง
ไปไหนกับใครก้อบอกตลอดเค้าจะได้ไม่เป็นห่วงและจะได้สบายใจ
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ขอร้องเค้าไว้ว่าอย่าห้ามเวลาจะขับรถออกจากบ้านไปไหน
เพราะเหมือนเค้าปากอาญาสิทธิ์เลย
ห้ามเมื่อไรแล้วดื้อจะไปน่ะ ได้เรื่องทุกครั้ง
อุบัติเหตุ ทุกทีสิน่า (มิใช่อุบัติรักฯ นะค๊า... 555 วกไปเรื่องน้องทำไมเนี่ย)
เป็นมาประมาณ 4-5 ครั้งแล้วตั้งแต่ขับรถเป็นมาเนี่ย
เรื่องนี้ไม่ได้เลยต้องขอเค้าเอาไว้ (ปากแม่อาญาสิทธิ์มากน่ะค๊า...)
ตั้งแต่นั้นมาแม่จะไม่ห้ามเลย จะอวยพรตลอด...
ที่ว่าไม่มีอิสระก้อเพราะอาจจะเป็นลูกสาวคนเล็ก และเป็นลูกสาวคนเดียวมั้ง
แล้วอีกอย่างพี่ชายสองคนก้อแทบจะไม่เคยอยู่บ้านเลย
มันก้อเลยกลายเป็นว่าอะไร ๆ ก้อเรา ไปไหนมาไหนก้อเรา ทำอะไรก้อเรา
บางครั้งก้ออึดอัด บางครั้งก้อมีความสุข บางครั้งอยากอยู่คนเดียว
อยากทำอะไรโดยที่ไม่ต้องบอกใคร ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ต้องแคร์ว่าเค้าจะรู้สึกยังไง
ไม่ต้องกลัวว่าถ้าทำไปแล้วเค้าจะทุกข์ใจมั้ย จะเสียใจหรือป่าว
อยากไปต่างจังหวัดคนเดียว ไปหาที่เงียบๆ ไม่มีใครรู้จัก อยู่คนเดียวกับตัวเอง
ซึ่งตอนนี้ไม่สามารถ เพราะว่าเรายังแคร์เค้าอยู่ (555 ไม่แคร์ได้ไงจริงป่าว)
แต่เคยเห็นคนที่เสียเค้าไปทั้งที่ได้ทำอะไรให้เค้า และไม่ได้ทำอะไรให้เค้าน่ะ
ความรู้สึกมันจะมีไม่เหมือนกันเลย
พี่คนนึงพ่อเสียไป ในขณะที่เค้าไม่ได้ดูแลท่านเลย มัวแต่พลัดไปเรื่อยๆ
เมื่อเค้าจากไปก้อมานั่งเสียใจว่าทำไมถึงไม่ทำอันนั้น ไม่ทำอันนี้ให้ท่าน...
แต่กับพี่อีกคนนึ่งพ่อเค้าเพิ่งเสียไปเมื่อสัก 2 อาทิตย์ที่แล้วเอง
เป็นมะเร็ง แต่ท่านอายุเยอะแล้วล่ะ ร่างกายก้อคงจะเสื่อมสภาพตามกาลเวลาด้วยมั้ง
แต่พี่คนนี้เค้าทำให้พ่อเค้าทุกอย่าง เมื่อพ่อเค้าเสียเราแทบจะไม่เห็นความเศร้า
ของพี่เค้าเลย พี่เค้าบอกว่า พ่อเค้ามีความสุข เค้าทำทุกอย่างที่พ่ออยากให้ทำแล้ว
แม้แต่เรื่องงาน ที่เค้ายังทำอยู่ที่นี่ทั้งที่เงินเดือนก้อสู้เอกชนไม่ได้
แต่เค้าทำเพราะพ่ออยากเห็นลูกใส่ชุดขาว... เหตุผลแค่นี้ที่พี่เค้ายังทำงานที่นี้ต่อไป...
ถ้าวันไหนที่เรามีอิสระ วันนั้นคงไม่มีคนที่รักเรามากที่สุด จริงมั้ย...
ถ้าอย่างนั้นก้ออยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว...
ps.ใครหลงเข้ามาอ่านก้อน่ะ ไม่มีอะไรอารมณ์
คนอยากมีอิสระ แต่ก้อไม่อยากมีในเวลาเดียวกัน
จริงๆ จะเล่าเรื่องคุณหลานคนใหม่ (N'BOO)เอารูปไปดูก่อนแล้วกันน๊า
อยู่ดีๆ ความคิดเรื่องนี้มันก้อเข้ามา 555 ไม่รู้เหมือนกัน
วันที่มันผิด 555 นู๋ BOO เกิด 15/05/2008 ลืมตั้งวันที่กล้อง
รูปนี้เป็นรูปเดียวที่พี่ชายบอกว่าเหมือนเค้า จมูกโต ปากใหญ่มาก 555 เหมือนจริงๆ แหละ
รูปนี้เราว่าเหมือนฝรั่งเลยไม่เหมือนคนไทยแหะ
รูปนี้เพิ่งถ่ายวันนี้เอง นู๋ boo เค้าเกิดมาได้ 10 วันแล้ว
ps..คุณน้องเค้าไปญี่ปุ่นแล้วคิดถึงเหมือนกัน (จริงๆ ก้อแทบจะไม่เคยเจออยู่แล้ว 555)
แต่ไปแค่อาทิตย์เดียวเองน๊า...แล้วก้อรอดูละครน้องกันต่อไป...
baby มาแล้ว...
วันนี้ มีความสุขมากมาก
การรอคอยเกือบ 7 เดือน ตั้งแต่วันที่รู้
ก้อสิ้นสุดสักที "คุณหลาน(ชาย)คนใหม่"
คุณหมอนัด ผ่าคลอด 9 โมง เช้า
พอเก้าโมงครึ่ง เราก้อโทร.ไปหาพี่ชายว่าคลอดรึยัง
ปรากฎว่าคุณหมอขอเลื่อนเป็น บ่าย 2 โมง อ่ะก้อรอกันต่อไป
พอบ่าย 2 โมงครึ่ง ก้อโทร.ไปใหม่ คลอดแล้วคร้าบ
คุณหลาน(ชาย) คนใหม่ก้อคลอดออกมาแล้ว 555 ดีใจสุด ๆ
คุณแม่ ปลอดภัย คุณลูก ปลอดภัย ครบ 32
แค่นี้ก้อดีใจสุดๆ แล้ว แค่รู้ว่าปลอดภัยแค่นั้นแหละ
ขอแนะนำตัวหน่อยน๊า...
"ผมเด็กชาย สิปปกร ยังไม่มีชื่อเล่นครับ (เอาปุ๋ยจูเนียร์ไปก่อนมั้ยอ่ะ)
เกิดวันพฤหัสบดีที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ.2551
ผมเป็นลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ ครับ คุณพ่อเป็นไทย คุณแม่เป็นอังกฤษคร้าบ
ผมเป็นลูกชายคนแรกครับ"
แบบว่ารอดูหน้าหลานอยู่ ยังไม่เห็นเลย จะขาวมั้ย แล้วจะเหมือนพี่ชายหรือป่าว
ก้อพี่ชายคนดีบอกมาทางโทรศัพท์ว่า
ยกเว้นความขาวกะจมูก ที่เหลือเหมือนพี่หมดเลย
โอ้ย...ได้ยินแค่นี้น่ะนั่งขำอยู่กะโต๊ะทำงานนั้นแหละ เล่าให้ใครที่รู้จักพี่เรา
ก้อขำกันทั้งนั้น
แม้แต่ คุณหลานทั้งสอง ยังส่ายหน้าเลยพอบอกว่าน้องหน้าเหมือนอาปุ๋ย..555
แต่พอบอกว่าน้องขาว เท่านั้นแหละ ถอนหายใจโล่งอกเลย กลัวดำเหมือนพ่อเค้า
แล้วเดี๋ยวมาคอยดูกันว่าหนูน้อย จะหน้าตาเป็นยังงัย...
อยากไปวันนี้เลย ชุมพร เนี่ย 400 กว่ากิโล ขับรถกี่ชั่วโมงหว่า
แต่ไปไม่ได้ช่วงนี้มีประชุมทุกวัน อาทิตย์หน้าจะไปอยู่ด้วยเลย
ลาพักร้อนไว้แล้ว
อ๊ากกกก....อยากเห็นคุณหลานคนใหม่จริงๆ เลย
ps.วันเสาร์เราจะได้เจอกันน่ะ baby
เมื่อกี่โทร.ไปบอกว่ามีเพื่อนมาเยี่ยมเยอะเลย...
^________^
ps. อีกที
เมื่อวานกลับบ้านดึก รอแม่อยู่ แม่มีงานเลี้ยงทีทำงาน
ก้อเลยนั่งรออยู่ในรถ เอาโน๊ตบุ๊ค มาเปิด ดู Seed
อยากเห็นน้องมาก ปรากฎว่า พอพี่เสนาหอย มาทัก GMM
เห็น ไมค์ แว๊บแว๊บอ่ะ นิดเดี๋ยวจริงๆ แอบเคืองพี่หอยน๊า
ไม่ทักน้องเราเลย ทักได้ซะเกือบหมด ไม่ทัก กอล์ฟ ไมค์ อ่ะ
ดูได้ถึง RS ขึ้นมาร้องเพลง และ แบตฯ โน๊ตบุ๊คก้อหมด อดดูคร้าบ
สรุปคือไม่ได้เห็นน้องเลย กลับมาดูบอร์ดที่บ้านถึงรู้ว่าน้องไม่ได้รางวัล
เห็นรูปน้องแล้ว ขอบคุณ น้องใน บอร์ด GMZ นะค๊ะสำหรับรูป
2 หนุ่มชุดขาว ชอบอ่ะใส่สีขาว สร้อยมีสีทอง กะเงินอีกแล้ว
ดีนะไม่ใส่เสื้อปลาเงินกะปลาทองไปอ่ะ (น้องน่าร้ากคร้าบ)
เซ็ง...
วันนี้ ฝนตกหนัก ลมแรง และไฟดับ
(เหมือนความเคยชินที่ว่า ฝนตกหนักๆ มีลมด้วยเนี่ย หม้อแปลงแถวนั้นจะต้องระเบิด)
และที่ควบคู่มาด้วยคือ คอมฯ ตามแผนกต่างๆ จะต้องเปิดไม่ติด
ก้อเป็นหน้าที่น้องๆ ทีมซ่อมต้องเดินกันละงานเนี่ย (น่าสงสาร)
และวันนี้ยุ่งพอควรพรุ่งนี้มีประชุม ผอ. ขอดูระบบทุกระบบในหน่วย
ก้อเลยต้องเตรียมงานเพื่อให้ หัวหน้า present พรุ่งนี้ได้ วุ่นวายกันพอควร
กว่าจะเสร็จในส่วนของเรา ก้อจะเลิกงานแล้ว ของคนอื่นยังไม่รู้เลยว่าเสร็จหรือยัง
พอเลิกงานจะกลับบ้าน เฮ้อ ฝนตกหนัก
พอขึ้นรถ อ้าก... รถสตาร์ทไม่ติด...เป็นไรหว่า
แบตฯ หมด คร้าบ สายชาร์ตก้อไม่เอาติดรถไว้
ดีน่ะว่าอยู่ที่ทำงาน
คุณพี่โต้ง (พี่ชายตัวกลม...ใจดีด้วย 555) เป็นช่างไฟฟ้า
หาสายไฟอะไรไม่รู้เส้นใหญ่ 2 เส้นยาวๆ มาให้ใช้แทนสายชาร์ต
แล้วหัวหน้าพี่เค้าก้อเอารถมาให้ชาร์ตแบตฯ ทำอยู่นานมาก ก้อไม่ติด คิดได้ว่าเมื่อคราวที่แล้วที่ ที่แบตฯ หมดเนี่ย ช่างเค้าให้เอาสายไฟ จ่อทิ้งไว้สักพักหนึ่งแล้วค่อยสตาร์ท เพราะว่า หม้อแบตฯ มันเล็ก ไม่เหมือนรถปิ๊กอัพ ก้อเลยเอาสายไฟจ่อทิ้งไว้สักพัก ก้อสตาร์ทติด
ขอบคุณคร้าบ หน.พี่โต้ง, พี่ชายตัวกลม, คุณ รปภ.
เฮ้อ เสียเงินอีกแล้ว
สรุป พรุ่งนี้ต้องเอา isusu ไปทำงานแทนเฮ้อ (ก้อมันใหญ่ ไม่ชอบ)
ps. ดู CD ของ KAZZ เสร็จแล้ว
ชอบตอนไมค์มองกอล์ฟแบบเหล่ๆ น่าร้ากได้อีกนะเนี่ย
แล้วไม่รู้จะเซ็กซี่ไปไหนกันเนี่ย 2 หนุ่มเนี่ย นับวันจะเซ็กซี่ขึ้นทุกวัน
(เฮ้อ แต่ก้อยังน่ารักอยู่ดี)
ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความจริง...คำสัญญา
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ชีวิตที่ยังไม่มีอิสระ...
ชีวิตยังไม่มีอิสระ แต่ก้อเต็มใจใช่มั้ย
อยากมีอิสระ แต่ถ้ามีอิสระแล้วทำให้คนที่รักเราที่สุด 2 คนต้องทุกข์ใจ
ก้อขอมีชีวิตแบบไม่มีอิสระต่อไปดีกว่า
มีน้องคนหนึ่งเคยถามว่า "พี่นู๋มิวเมื่อไรแม่จะเลิก รอหนู พี่มิวไม่เบื่่อบ้างเหรอ"
ก้อตอบน้องเค้าไปว่า "เค้าก้อรอเราตลอดชีวิตเค้านั่นแหละ ยิ่งเค้ามีลูกคนเดียวด้วยน่ะ"
ก้อบอกน้องเค้าได้คำเดียวว่า "ต้องทำใจน่ะ ยอมรับให้ได้ เพราะเค้ารักเราน่ะ"
เคยเบื่อเหมือนกัน แต่ไม่เป็นขนาดน้องเค้า
เป็นเหมือนน้องเค้าอยู่พักนึง แล้วความคิดนั้นก้อหายไป
เพราะรู้ว่าที่เค้าเป็นเพราะห่วงเราขนาดไหน
เราเจ็บ ให้รู้ไว้ว่าทั้งคู่เจ็บมากกว่าเราหลายเท่า
เราไม่สบายใจ ถ้าเค้ารู้เค้าจะคิดมากว่าเรา
หาทางแก้และให้คำปรึกษาที่ดีกับเราเสมอ
จะบอกว่าไม่มีอิสระมันก้อไม่เชิง
เราสามารถไปไหนมาไหนได้ ทำอะไรได้ อยากไปไหนไป แต่ต้องบอกเค้า
บางครั้งก้อมีห้ามบ้าง แต่ก้อน้อยครั้ง
อาจจะเพราะว่าไม่เคยทำให้เค้าไม่เชื่อใจมั้ง
ไปไหนกับใครก้อบอกตลอดเค้าจะได้ไม่เป็นห่วงและจะได้สบายใจ
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ขอร้องเค้าไว้ว่าอย่าห้ามเวลาจะขับรถออกจากบ้านไปไหน
เพราะเหมือนเค้าปากอาญาสิทธิ์เลย
ห้ามเมื่อไรแล้วดื้อจะไปน่ะ ได้เรื่องทุกครั้ง
อุบัติเหตุ ทุกทีสิน่า (มิใช่อุบัติรักฯ นะค๊า... 555 วกไปเรื่องน้องทำไมเนี่ย)
เป็นมาประมาณ 4-5 ครั้งแล้วตั้งแต่ขับรถเป็นมาเนี่ย
เรื่องนี้ไม่ได้เลยต้องขอเค้าเอาไว้ (ปากแม่อาญาสิทธิ์มากน่ะค๊า...)
ตั้งแต่นั้นมาแม่จะไม่ห้ามเลย จะอวยพรตลอด...
ที่ว่าไม่มีอิสระก้อเพราะอาจจะเป็นลูกสาวคนเล็ก และเป็นลูกสาวคนเดียวมั้ง
แล้วอีกอย่างพี่ชายสองคนก้อแทบจะไม่เคยอยู่บ้านเลย
มันก้อเลยกลายเป็นว่าอะไร ๆ ก้อเรา ไปไหนมาไหนก้อเรา ทำอะไรก้อเรา
บางครั้งก้ออึดอัด บางครั้งก้อมีความสุข บางครั้งอยากอยู่คนเดียว
อยากทำอะไรโดยที่ไม่ต้องบอกใคร ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ต้องแคร์ว่าเค้าจะรู้สึกยังไง
ไม่ต้องกลัวว่าถ้าทำไปแล้วเค้าจะทุกข์ใจมั้ย จะเสียใจหรือป่าว
อยากไปต่างจังหวัดคนเดียว ไปหาที่เงียบๆ ไม่มีใครรู้จัก อยู่คนเดียวกับตัวเอง
ซึ่งตอนนี้ไม่สามารถ เพราะว่าเรายังแคร์เค้าอยู่ (555 ไม่แคร์ได้ไงจริงป่าว)
แต่เคยเห็นคนที่เสียเค้าไปทั้งที่ได้ทำอะไรให้เค้า และไม่ได้ทำอะไรให้เค้าน่ะ
ความรู้สึกมันจะมีไม่เหมือนกันเลย
พี่คนนึงพ่อเสียไป ในขณะที่เค้าไม่ได้ดูแลท่านเลย มัวแต่พลัดไปเรื่อยๆ
เมื่อเค้าจากไปก้อมานั่งเสียใจว่าทำไมถึงไม่ทำอันนั้น ไม่ทำอันนี้ให้ท่าน...
แต่กับพี่อีกคนนึ่งพ่อเค้าเพิ่งเสียไปเมื่อสัก 2 อาทิตย์ที่แล้วเอง
เป็นมะเร็ง แต่ท่านอายุเยอะแล้วล่ะ ร่างกายก้อคงจะเสื่อมสภาพตามกาลเวลาด้วยมั้ง
แต่พี่คนนี้เค้าทำให้พ่อเค้าทุกอย่าง เมื่อพ่อเค้าเสียเราแทบจะไม่เห็นความเศร้า
ของพี่เค้าเลย พี่เค้าบอกว่า พ่อเค้ามีความสุข เค้าทำทุกอย่างที่พ่ออยากให้ทำแล้ว
แม้แต่เรื่องงาน ที่เค้ายังทำอยู่ที่นี่ทั้งที่เงินเดือนก้อสู้เอกชนไม่ได้
แต่เค้าทำเพราะพ่ออยากเห็นลูกใส่ชุดขาว... เหตุผลแค่นี้ที่พี่เค้ายังทำงานที่นี้ต่อไป...
ถ้าวันไหนที่เรามีอิสระ วันนั้นคงไม่มีคนที่รักเรามากที่สุด จริงมั้ย...
ถ้าอย่างนั้นก้ออยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว...
ps.ใครหลงเข้ามาอ่านก้อน่ะ ไม่มีอะไรอารมณ์
คนอยากมีอิสระ แต่ก้อไม่อยากมีในเวลาเดียวกัน
จริงๆ จะเล่าเรื่องคุณหลานคนใหม่ (N'BOO)เอารูปไปดูก่อนแล้วกันน๊า
อยู่ดีๆ ความคิดเรื่องนี้มันก้อเข้ามา 555 ไม่รู้เหมือนกัน
วันที่มันผิด 555 นู๋ BOO เกิด 15/05/2008 ลืมตั้งวันที่กล้อง
รูปนี้เป็นรูปเดียวที่พี่ชายบอกว่าเหมือนเค้า จมูกโต ปากใหญ่มาก 555 เหมือนจริงๆ แหละ
รูปนี้เราว่าเหมือนฝรั่งเลยไม่เหมือนคนไทยแหะ
รูปนี้เพิ่งถ่ายวันนี้เอง นู๋ boo เค้าเกิดมาได้ 10 วันแล้ว
ps..คุณน้องเค้าไปญี่ปุ่นแล้วคิดถึงเหมือนกัน (จริงๆ ก้อแทบจะไม่เคยเจออยู่แล้ว 555)
แต่ไปแค่อาทิตย์เดียวเองน๊า...แล้วก้อรอดูละครน้องกันต่อไป...
baby มาแล้ว...
วันนี้ มีความสุขมากมาก
การรอคอยเกือบ 7 เดือน ตั้งแต่วันที่รู้
ก้อสิ้นสุดสักที "คุณหลาน(ชาย)คนใหม่"
คุณหมอนัด ผ่าคลอด 9 โมง เช้า
พอเก้าโมงครึ่ง เราก้อโทร.ไปหาพี่ชายว่าคลอดรึยัง
ปรากฎว่าคุณหมอขอเลื่อนเป็น บ่าย 2 โมง อ่ะก้อรอกันต่อไป
พอบ่าย 2 โมงครึ่ง ก้อโทร.ไปใหม่ คลอดแล้วคร้าบ
คุณหลาน(ชาย) คนใหม่ก้อคลอดออกมาแล้ว 555 ดีใจสุด ๆ
คุณแม่ ปลอดภัย คุณลูก ปลอดภัย ครบ 32
แค่นี้ก้อดีใจสุดๆ แล้ว แค่รู้ว่าปลอดภัยแค่นั้นแหละ
ขอแนะนำตัวหน่อยน๊า...
"ผมเด็กชาย สิปปกร ยังไม่มีชื่อเล่นครับ (เอาปุ๋ยจูเนียร์ไปก่อนมั้ยอ่ะ)
เกิดวันพฤหัสบดีที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ.2551
ผมเป็นลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ ครับ คุณพ่อเป็นไทย คุณแม่เป็นอังกฤษคร้าบ
ผมเป็นลูกชายคนแรกครับ"
แบบว่ารอดูหน้าหลานอยู่ ยังไม่เห็นเลย จะขาวมั้ย แล้วจะเหมือนพี่ชายหรือป่าว
ก้อพี่ชายคนดีบอกมาทางโทรศัพท์ว่า
ยกเว้นความขาวกะจมูก ที่เหลือเหมือนพี่หมดเลย
โอ้ย...ได้ยินแค่นี้น่ะนั่งขำอยู่กะโต๊ะทำงานนั้นแหละ เล่าให้ใครที่รู้จักพี่เรา
ก้อขำกันทั้งนั้น
แม้แต่ คุณหลานทั้งสอง ยังส่ายหน้าเลยพอบอกว่าน้องหน้าเหมือนอาปุ๋ย..555
แต่พอบอกว่าน้องขาว เท่านั้นแหละ ถอนหายใจโล่งอกเลย กลัวดำเหมือนพ่อเค้า
แล้วเดี๋ยวมาคอยดูกันว่าหนูน้อย จะหน้าตาเป็นยังงัย...
อยากไปวันนี้เลย ชุมพร เนี่ย 400 กว่ากิโล ขับรถกี่ชั่วโมงหว่า
แต่ไปไม่ได้ช่วงนี้มีประชุมทุกวัน อาทิตย์หน้าจะไปอยู่ด้วยเลย
ลาพักร้อนไว้แล้ว
อ๊ากกกก....อยากเห็นคุณหลานคนใหม่จริงๆ เลย
ps.วันเสาร์เราจะได้เจอกันน่ะ baby
เมื่อกี่โทร.ไปบอกว่ามีเพื่อนมาเยี่ยมเยอะเลย...
^________^
ps. อีกที
เมื่อวานกลับบ้านดึก รอแม่อยู่ แม่มีงานเลี้ยงทีทำงาน
ก้อเลยนั่งรออยู่ในรถ เอาโน๊ตบุ๊ค มาเปิด ดู Seed
อยากเห็นน้องมาก ปรากฎว่า พอพี่เสนาหอย มาทัก GMM
เห็น ไมค์ แว๊บแว๊บอ่ะ นิดเดี๋ยวจริงๆ แอบเคืองพี่หอยน๊า
ไม่ทักน้องเราเลย ทักได้ซะเกือบหมด ไม่ทัก กอล์ฟ ไมค์ อ่ะ
ดูได้ถึง RS ขึ้นมาร้องเพลง และ แบตฯ โน๊ตบุ๊คก้อหมด อดดูคร้าบ
สรุปคือไม่ได้เห็นน้องเลย กลับมาดูบอร์ดที่บ้านถึงรู้ว่าน้องไม่ได้รางวัล
เห็นรูปน้องแล้ว ขอบคุณ น้องใน บอร์ด GMZ นะค๊ะสำหรับรูป
2 หนุ่มชุดขาว ชอบอ่ะใส่สีขาว สร้อยมีสีทอง กะเงินอีกแล้ว
ดีนะไม่ใส่เสื้อปลาเงินกะปลาทองไปอ่ะ (น้องน่าร้ากคร้าบ)
เซ็ง...
วันนี้ ฝนตกหนัก ลมแรง และไฟดับ
(เหมือนความเคยชินที่ว่า ฝนตกหนักๆ มีลมด้วยเนี่ย หม้อแปลงแถวนั้นจะต้องระเบิด)
และที่ควบคู่มาด้วยคือ คอมฯ ตามแผนกต่างๆ จะต้องเปิดไม่ติด
ก้อเป็นหน้าที่น้องๆ ทีมซ่อมต้องเดินกันละงานเนี่ย (น่าสงสาร)
และวันนี้ยุ่งพอควรพรุ่งนี้มีประชุม ผอ. ขอดูระบบทุกระบบในหน่วย
ก้อเลยต้องเตรียมงานเพื่อให้ หัวหน้า present พรุ่งนี้ได้ วุ่นวายกันพอควร
กว่าจะเสร็จในส่วนของเรา ก้อจะเลิกงานแล้ว ของคนอื่นยังไม่รู้เลยว่าเสร็จหรือยัง
พอเลิกงานจะกลับบ้าน เฮ้อ ฝนตกหนัก
พอขึ้นรถ อ้าก... รถสตาร์ทไม่ติด...เป็นไรหว่า
แบตฯ หมด คร้าบ สายชาร์ตก้อไม่เอาติดรถไว้
ดีน่ะว่าอยู่ที่ทำงาน
คุณพี่โต้ง (พี่ชายตัวกลม...ใจดีด้วย 555) เป็นช่างไฟฟ้า
หาสายไฟอะไรไม่รู้เส้นใหญ่ 2 เส้นยาวๆ มาให้ใช้แทนสายชาร์ต
แล้วหัวหน้าพี่เค้าก้อเอารถมาให้ชาร์ตแบตฯ ทำอยู่นานมาก ก้อไม่ติด คิดได้ว่าเมื่อคราวที่แล้วที่ ที่แบตฯ หมดเนี่ย ช่างเค้าให้เอาสายไฟ จ่อทิ้งไว้สักพักหนึ่งแล้วค่อยสตาร์ท เพราะว่า หม้อแบตฯ มันเล็ก ไม่เหมือนรถปิ๊กอัพ ก้อเลยเอาสายไฟจ่อทิ้งไว้สักพัก ก้อสตาร์ทติด
ขอบคุณคร้าบ หน.พี่โต้ง, พี่ชายตัวกลม, คุณ รปภ.
เฮ้อ เสียเงินอีกแล้ว
สรุป พรุ่งนี้ต้องเอา isusu ไปทำงานแทนเฮ้อ (ก้อมันใหญ่ ไม่ชอบ)
ps. ดู CD ของ KAZZ เสร็จแล้ว
ชอบตอนไมค์มองกอล์ฟแบบเหล่ๆ น่าร้ากได้อีกนะเนี่ย
แล้วไม่รู้จะเซ็กซี่ไปไหนกันเนี่ย 2 หนุ่มเนี่ย นับวันจะเซ็กซี่ขึ้นทุกวัน
(เฮ้อ แต่ก้อยังน่ารักอยู่ดี)
เรื่องราวของวันนี้...happy ดี
วันนี้ก้อเป็นอีกงานที่ไม่คิดว่าแม่จะทำได้...
เพราะไม่เคยเห็นแม่ทำมาก่อน
(แม่ทำได้ทุกอย่าง ความรู้สึกเราคือ
ไม่มีอะไรที่แม่ทำไม่ได้
พี่ชายบอกว่าเหมือนเป็ดทำได้ทุกอย่าง
อาจจะไม่ดีที่สุด แต่ก้อใช่ได้)
วอล์เปเปอร์ที่บ้านมันเจอความชื่นแล้วมันก้อลอก
แถมด้วยวิชาวาดเขียนของคุณหลานๆ สุดที่รักทั้งสอง
แม่ก้อลงมือเลยตัดส่วนที่เสียออก
เอาน้ำชุบส่วนที่เป็นกระดาษที่มันติดกำแพงอยู่
แล้วก้อใช้มีดกะเกียงแซะมันออก (ไม่เคยทำ ก้อช่วยแม่ทำปาย)
แล้วก้อเอากาวลาเทค (มันค้นไปก้อเลยผสมน้ำ อืมใช่ได้ )
มาทากำแพง เสร็จแล้วก้อเอาวอล์เปเปอร์ติด
เป็นอันเสร็จ ที่เหลือก้อรอให้แห้งก่อน
วันนี้นัดกะพี่ตุ๊กจะไปดู คุณปลาเงินคุณปลาทอง
เฮ้อดันไม่ยอมไป (เพราะแฟนมาบ้าน น้องเซ็งรู้มั้ยค๊าพี่สาว)
วันจันทร์มาง้อเค้าด้วย...ฮืองอล
ก้อสองจิตสองใจน่ะว่าจะไปดีมั้ย ไม่เคยไปดูน้องคนเดียว
ก้อคิดเล่นๆ ว่าถ้าเห็นคุณปลาทองออน อ่ะจะไป
แล้วคุณปลาทอง ก้อออนซ๊ะ...ประมาณ 11.30 น.
ก้อเลยปายซะเลย...555
(พนันกะตัวเองก้อด้าย บ้าป่าวว่ะเนี่ย)
และในเมื่อตัดสินใจจะไป อะน่ะ
ก้อขับรถออกจากบ้านขึ้นทางด่วนเลย
บังเอิญมันไปทางปกติไม่ถูก ไปทางด่วนดีกว่าน่ะ
ไปถึงบ่ายสองแล้วมั้ง ก้อเดินไปซะรอบงานเลย
ได้แบงค์ 60 บาท กะแบงค์ 100 ที่เค้าออกในวาระพิเศษๆ
ก้อได้มาหลายใบอยู่เหมือนกัน เก็บไว้ให้คุณหลาน ๆ เค้า
(ก้อมีบ้างแล้ว มันไม่ครบคน เพราะวันพฤหัสฯ นี้
จะเกิดมาอีกคนก้อต้องเก็บไว้ให้เค้า)
ก้อเดินไปตรงบูธของแบงค์กรุงเทพ
น้องเล่นบูธธนชาติ คนแน่นมากอ่ะ
เห็นน้องชัดดี แต่ถ้า...ไม่มี
คุณผู้ชายตัวสูงงงง มายืนบังซะ เซ็งคร้าบ
สรุปรูปก้อไม่ชัด เพราะมีหัวคุณ...
ถ่ายวีดีโอก้อติดแต่หัวคุณผู้ชาย เซ็ง...
(ตอนนี้ปวดแขน เพราะยกกล้องหนีคุณผู้ชายคนนั้น
รู้สึกว่าจะเป็นเหมือนเราหลายคนอยู่)
แต่ก้อโอเคน่ะ เห็นคุณปลาทองยิ้มแล้ว..สดชื่นดีจังเลย
คุณปลาเงินก้อน่ารักน๊า...
มีการขายหนังสือ กันด้วย น่าร้าก...ค๊า
ไอ้ตอนกลับบ้านนี่ซิดันไม่ขึ้นทางด่วน
จริงๆ กะจะไปเดอะมอลล์บางแค ซื้อของหน่อย
มัวแต่เม่อ ไม่ดูป้ายก้อข้ามสะพานเลย
เลยต้องไปออกตรงตลิ่งชัน ก้อเลยไปซื้อของ
ที่ Save-E สาย 2 แทน มั่วกันปาย
ps.เพิ่งจะได้หนังสือ KAZZ มาเมื่อเช้า
โชคดีที่ออกไปซื้อของเมื่อเช้า เหลืออยู่เล่มเดียวเอง
เกือบต้องเข้าห้าง แล้วมั้ยล่ะ
ดู cd ยังดูไม่จบเลย ข้าวเหนียวไก่ย่าง ส้มตำ 555
น่าร้ากกกกก...ได้อีก
^___________^
ชอบยิ้มของคุณปลาทองมากมายเลย....
วันนี้ไปลงทุนกะธนาคาร พิรัชต์ จำกัด (มหาชน) คุ้มค่าค่ะ
(ยืมคำนู๋มี่มาหน่อยนะค๊า)
ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความจริง...คำสัญญา
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ชีวิตที่ยังไม่มีอิสระ...
ชีวิตยังไม่มีอิสระ แต่ก้อเต็มใจใช่มั้ย
อยากมีอิสระ แต่ถ้ามีอิสระแล้วทำให้คนที่รักเราที่สุด 2 คนต้องทุกข์ใจ
ก้อขอมีชีวิตแบบไม่มีอิสระต่อไปดีกว่า
มีน้องคนหนึ่งเคยถามว่า "พี่นู๋มิวเมื่อไรแม่จะเลิก รอหนู พี่มิวไม่เบื่่อบ้างเหรอ"
ก้อตอบน้องเค้าไปว่า "เค้าก้อรอเราตลอดชีวิตเค้านั่นแหละ ยิ่งเค้ามีลูกคนเดียวด้วยน่ะ"
ก้อบอกน้องเค้าได้คำเดียวว่า "ต้องทำใจน่ะ ยอมรับให้ได้ เพราะเค้ารักเราน่ะ"
เคยเบื่อเหมือนกัน แต่ไม่เป็นขนาดน้องเค้า
เป็นเหมือนน้องเค้าอยู่พักนึง แล้วความคิดนั้นก้อหายไป
เพราะรู้ว่าที่เค้าเป็นเพราะห่วงเราขนาดไหน
เราเจ็บ ให้รู้ไว้ว่าทั้งคู่เจ็บมากกว่าเราหลายเท่า
เราไม่สบายใจ ถ้าเค้ารู้เค้าจะคิดมากว่าเรา
หาทางแก้และให้คำปรึกษาที่ดีกับเราเสมอ
จะบอกว่าไม่มีอิสระมันก้อไม่เชิง
เราสามารถไปไหนมาไหนได้ ทำอะไรได้ อยากไปไหนไป แต่ต้องบอกเค้า
บางครั้งก้อมีห้ามบ้าง แต่ก้อน้อยครั้ง
อาจจะเพราะว่าไม่เคยทำให้เค้าไม่เชื่อใจมั้ง
ไปไหนกับใครก้อบอกตลอดเค้าจะได้ไม่เป็นห่วงและจะได้สบายใจ
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ขอร้องเค้าไว้ว่าอย่าห้ามเวลาจะขับรถออกจากบ้านไปไหน
เพราะเหมือนเค้าปากอาญาสิทธิ์เลย
ห้ามเมื่อไรแล้วดื้อจะไปน่ะ ได้เรื่องทุกครั้ง
อุบัติเหตุ ทุกทีสิน่า (มิใช่อุบัติรักฯ นะค๊า... 555 วกไปเรื่องน้องทำไมเนี่ย)
เป็นมาประมาณ 4-5 ครั้งแล้วตั้งแต่ขับรถเป็นมาเนี่ย
เรื่องนี้ไม่ได้เลยต้องขอเค้าเอาไว้ (ปากแม่อาญาสิทธิ์มากน่ะค๊า...)
ตั้งแต่นั้นมาแม่จะไม่ห้ามเลย จะอวยพรตลอด...
ที่ว่าไม่มีอิสระก้อเพราะอาจจะเป็นลูกสาวคนเล็ก และเป็นลูกสาวคนเดียวมั้ง
แล้วอีกอย่างพี่ชายสองคนก้อแทบจะไม่เคยอยู่บ้านเลย
มันก้อเลยกลายเป็นว่าอะไร ๆ ก้อเรา ไปไหนมาไหนก้อเรา ทำอะไรก้อเรา
บางครั้งก้ออึดอัด บางครั้งก้อมีความสุข บางครั้งอยากอยู่คนเดียว
อยากทำอะไรโดยที่ไม่ต้องบอกใคร ทำอะไรตามใจตัวเอง ไม่ต้องแคร์ว่าเค้าจะรู้สึกยังไง
ไม่ต้องกลัวว่าถ้าทำไปแล้วเค้าจะทุกข์ใจมั้ย จะเสียใจหรือป่าว
อยากไปต่างจังหวัดคนเดียว ไปหาที่เงียบๆ ไม่มีใครรู้จัก อยู่คนเดียวกับตัวเอง
ซึ่งตอนนี้ไม่สามารถ เพราะว่าเรายังแคร์เค้าอยู่ (555 ไม่แคร์ได้ไงจริงป่าว)
แต่เคยเห็นคนที่เสียเค้าไปทั้งที่ได้ทำอะไรให้เค้า และไม่ได้ทำอะไรให้เค้าน่ะ
ความรู้สึกมันจะมีไม่เหมือนกันเลย
พี่คนนึงพ่อเสียไป ในขณะที่เค้าไม่ได้ดูแลท่านเลย มัวแต่พลัดไปเรื่อยๆ
เมื่อเค้าจากไปก้อมานั่งเสียใจว่าทำไมถึงไม่ทำอันนั้น ไม่ทำอันนี้ให้ท่าน...
แต่กับพี่อีกคนนึ่งพ่อเค้าเพิ่งเสียไปเมื่อสัก 2 อาทิตย์ที่แล้วเอง
เป็นมะเร็ง แต่ท่านอายุเยอะแล้วล่ะ ร่างกายก้อคงจะเสื่อมสภาพตามกาลเวลาด้วยมั้ง
แต่พี่คนนี้เค้าทำให้พ่อเค้าทุกอย่าง เมื่อพ่อเค้าเสียเราแทบจะไม่เห็นความเศร้า
ของพี่เค้าเลย พี่เค้าบอกว่า พ่อเค้ามีความสุข เค้าทำทุกอย่างที่พ่ออยากให้ทำแล้ว
แม้แต่เรื่องงาน ที่เค้ายังทำอยู่ที่นี่ทั้งที่เงินเดือนก้อสู้เอกชนไม่ได้
แต่เค้าทำเพราะพ่ออยากเห็นลูกใส่ชุดขาว... เหตุผลแค่นี้ที่พี่เค้ายังทำงานที่นี้ต่อไป...
ถ้าวันไหนที่เรามีอิสระ วันนั้นคงไม่มีคนที่รักเรามากที่สุด จริงมั้ย...
ถ้าอย่างนั้นก้ออยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว...
ps.ใครหลงเข้ามาอ่านก้อน่ะ ไม่มีอะไรอารมณ์
คนอยากมีอิสระ แต่ก้อไม่อยากมีในเวลาเดียวกัน
จริงๆ จะเล่าเรื่องคุณหลานคนใหม่ (N'BOO)เอารูปไปดูก่อนแล้วกันน๊า
อยู่ดีๆ ความคิดเรื่องนี้มันก้อเข้ามา 555 ไม่รู้เหมือนกัน
วันที่มันผิด 555 นู๋ BOO เกิด 15/05/2008 ลืมตั้งวันที่กล้อง
รูปนี้เป็นรูปเดียวที่พี่ชายบอกว่าเหมือนเค้า จมูกโต ปากใหญ่มาก 555 เหมือนจริงๆ แหละ
รูปนี้เราว่าเหมือนฝรั่งเลยไม่เหมือนคนไทยแหะ
รูปนี้เพิ่งถ่ายวันนี้เอง นู๋ boo เค้าเกิดมาได้ 10 วันแล้ว
ps..คุณน้องเค้าไปญี่ปุ่นแล้วคิดถึงเหมือนกัน (จริงๆ ก้อแทบจะไม่เคยเจออยู่แล้ว 555)
แต่ไปแค่อาทิตย์เดียวเองน๊า...แล้วก้อรอดูละครน้องกันต่อไป...
baby มาแล้ว...
วันนี้ มีความสุขมากมาก
การรอคอยเกือบ 7 เดือน ตั้งแต่วันที่รู้
ก้อสิ้นสุดสักที "คุณหลาน(ชาย)คนใหม่"
คุณหมอนัด ผ่าคลอด 9 โมง เช้า
พอเก้าโมงครึ่ง เราก้อโทร.ไปหาพี่ชายว่าคลอดรึยัง
ปรากฎว่าคุณหมอขอเลื่อนเป็น บ่าย 2 โมง อ่ะก้อรอกันต่อไป
พอบ่าย 2 โมงครึ่ง ก้อโทร.ไปใหม่ คลอดแล้วคร้าบ
คุณหลาน(ชาย) คนใหม่ก้อคลอดออกมาแล้ว 555 ดีใจสุด ๆ
คุณแม่ ปลอดภัย คุณลูก ปลอดภัย ครบ 32
แค่นี้ก้อดีใจสุดๆ แล้ว แค่รู้ว่าปลอดภัยแค่นั้นแหละ
ขอแนะนำตัวหน่อยน๊า...
"ผมเด็กชาย สิปปกร ยังไม่มีชื่อเล่นครับ (เอาปุ๋ยจูเนียร์ไปก่อนมั้ยอ่ะ)
เกิดวันพฤหัสบดีที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ.2551
ผมเป็นลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ ครับ คุณพ่อเป็นไทย คุณแม่เป็นอังกฤษคร้าบ
ผมเป็นลูกชายคนแรกครับ"
แบบว่ารอดูหน้าหลานอยู่ ยังไม่เห็นเลย จะขาวมั้ย แล้วจะเหมือนพี่ชายหรือป่าว
ก้อพี่ชายคนดีบอกมาทางโทรศัพท์ว่า
ยกเว้นความขาวกะจมูก ที่เหลือเหมือนพี่หมดเลย
โอ้ย...ได้ยินแค่นี้น่ะนั่งขำอยู่กะโต๊ะทำงานนั้นแหละ เล่าให้ใครที่รู้จักพี่เรา
ก้อขำกันทั้งนั้น
แม้แต่ คุณหลานทั้งสอง ยังส่ายหน้าเลยพอบอกว่าน้องหน้าเหมือนอาปุ๋ย..555
แต่พอบอกว่าน้องขาว เท่านั้นแหละ ถอนหายใจโล่งอกเลย กลัวดำเหมือนพ่อเค้า
แล้วเดี๋ยวมาคอยดูกันว่าหนูน้อย จะหน้าตาเป็นยังงัย...
อยากไปวันนี้เลย ชุมพร เนี่ย 400 กว่ากิโล ขับรถกี่ชั่วโมงหว่า
แต่ไปไม่ได้ช่วงนี้มีประชุมทุกวัน อาทิตย์หน้าจะไปอยู่ด้วยเลย
ลาพักร้อนไว้แล้ว
อ๊ากกกก....อยากเห็นคุณหลานคนใหม่จริงๆ เลย
ps.วันเสาร์เราจะได้เจอกันน่ะ baby
เมื่อกี่โทร.ไปบอกว่ามีเพื่อนมาเยี่ยมเยอะเลย...
^________^
ps. อีกที
เมื่อวานกลับบ้านดึก รอแม่อยู่ แม่มีงานเลี้ยงทีทำงาน
ก้อเลยนั่งรออยู่ในรถ เอาโน๊ตบุ๊ค มาเปิด ดู Seed
อยากเห็นน้องมาก ปรากฎว่า พอพี่เสนาหอย มาทัก GMM
เห็น ไมค์ แว๊บแว๊บอ่ะ นิดเดี๋ยวจริงๆ แอบเคืองพี่หอยน๊า
ไม่ทักน้องเราเลย ทักได้ซะเกือบหมด ไม่ทัก กอล์ฟ ไมค์ อ่ะ
ดูได้ถึง RS ขึ้นมาร้องเพลง และ แบตฯ โน๊ตบุ๊คก้อหมด อดดูคร้าบ
สรุปคือไม่ได้เห็นน้องเลย กลับมาดูบอร์ดที่บ้านถึงรู้ว่าน้องไม่ได้รางวัล
เห็นรูปน้องแล้ว ขอบคุณ น้องใน บอร์ด GMZ นะค๊ะสำหรับรูป
2 หนุ่มชุดขาว ชอบอ่ะใส่สีขาว สร้อยมีสีทอง กะเงินอีกแล้ว
ดีนะไม่ใส่เสื้อปลาเงินกะปลาทองไปอ่ะ (น้องน่าร้ากคร้าบ)
เซ็ง...
วันนี้ ฝนตกหนัก ลมแรง และไฟดับ
(เหมือนความเคยชินที่ว่า ฝนตกหนักๆ มีลมด้วยเนี่ย หม้อแปลงแถวนั้นจะต้องระเบิด)
และที่ควบคู่มาด้วยคือ คอมฯ ตามแผนกต่างๆ จะต้องเปิดไม่ติด
ก้อเป็นหน้าที่น้องๆ ทีมซ่อมต้องเดินกันละงานเนี่ย (น่าสงสาร)
และวันนี้ยุ่งพอควรพรุ่งนี้มีประชุม ผอ. ขอดูระบบทุกระบบในหน่วย
ก้อเลยต้องเตรียมงานเพื่อให้ หัวหน้า present พรุ่งนี้ได้ วุ่นวายกันพอควร
กว่าจะเสร็จในส่วนของเรา ก้อจะเลิกงานแล้ว ของคนอื่นยังไม่รู้เลยว่าเสร็จหรือยัง
พอเลิกงานจะกลับบ้าน เฮ้อ ฝนตกหนัก
พอขึ้นรถ อ้าก... รถสตาร์ทไม่ติด...เป็นไรหว่า
แบตฯ หมด คร้าบ สายชาร์ตก้อไม่เอาติดรถไว้
ดีน่ะว่าอยู่ที่ทำงาน
คุณพี่โต้ง (พี่ชายตัวกลม...ใจดีด้วย 555) เป็นช่างไฟฟ้า
หาสายไฟอะไรไม่รู้เส้นใหญ่ 2 เส้นยาวๆ มาให้ใช้แทนสายชาร์ต
แล้วหัวหน้าพี่เค้าก้อเอารถมาให้ชาร์ตแบตฯ ทำอยู่นานมาก ก้อไม่ติด คิดได้ว่าเมื่อคราวที่แล้วที่ ที่แบตฯ หมดเนี่ย ช่างเค้าให้เอาสายไฟ จ่อทิ้งไว้สักพักหนึ่งแล้วค่อยสตาร์ท เพราะว่า หม้อแบตฯ มันเล็ก ไม่เหมือนรถปิ๊กอัพ ก้อเลยเอาสายไฟจ่อทิ้งไว้สักพัก ก้อสตาร์ทติด
ขอบคุณคร้าบ หน.พี่โต้ง, พี่ชายตัวกลม, คุณ รปภ.
เฮ้อ เสียเงินอีกแล้ว
สรุป พรุ่งนี้ต้องเอา isusu ไปทำงานแทนเฮ้อ (ก้อมันใหญ่ ไม่ชอบ)
ps. ดู CD ของ KAZZ เสร็จแล้ว
ชอบตอนไมค์มองกอล์ฟแบบเหล่ๆ น่าร้ากได้อีกนะเนี่ย
แล้วไม่รู้จะเซ็กซี่ไปไหนกันเนี่ย 2 หนุ่มเนี่ย นับวันจะเซ็กซี่ขึ้นทุกวัน
(เฮ้อ แต่ก้อยังน่ารักอยู่ดี)
เรื่องราวของวันนี้...happy ดี
วันนี้ก้อเป็นอีกงานที่ไม่คิดว่าแม่จะทำได้...
เพราะไม่เคยเห็นแม่ทำมาก่อน
(แม่ทำได้ทุกอย่าง ความรู้สึกเราคือ
ไม่มีอะไรที่แม่ทำไม่ได้
พี่ชายบอกว่าเหมือนเป็ดทำได้ทุกอย่าง
อาจจะไม่ดีที่สุด แต่ก้อใช่ได้)
วอล์เปเปอร์ที่บ้านมันเจอความชื่นแล้วมันก้อลอก
แถมด้วยวิชาวาดเขียนของคุณหลานๆ สุดที่รักทั้งสอง
แม่ก้อลงมือเลยตัดส่วนที่เสียออก
เอาน้ำชุบส่วนที่เป็นกระดาษที่มันติดกำแพงอยู่
แล้วก้อใช้มีดกะเกียงแซะมันออก (ไม่เคยทำ ก้อช่วยแม่ทำปาย)
แล้วก้อเอากาวลาเทค (มันค้นไปก้อเลยผสมน้ำ อืมใช่ได้ )
มาทากำแพง เสร็จแล้วก้อเอาวอล์เปเปอร์ติด
เป็นอันเสร็จ ที่เหลือก้อรอให้แห้งก่อน
วันนี้นัดกะพี่ตุ๊กจะไปดู คุณปลาเงินคุณปลาทอง
เฮ้อดันไม่ยอมไป (เพราะแฟนมาบ้าน น้องเซ็งรู้มั้ยค๊าพี่สาว)
วันจันทร์มาง้อเค้าด้วย...ฮืองอล
ก้อสองจิตสองใจน่ะว่าจะไปดีมั้ย ไม่เคยไปดูน้องคนเดียว
ก้อคิดเล่นๆ ว่าถ้าเห็นคุณปลาทองออน อ่ะจะไป
แล้วคุณปลาทอง ก้อออนซ๊ะ...ประมาณ 11.30 น.
ก้อเลยปายซะเลย...555
(พนันกะตัวเองก้อด้าย บ้าป่าวว่ะเนี่ย)
และในเมื่อตัดสินใจจะไป อะน่ะ
ก้อขับรถออกจากบ้านขึ้นทางด่วนเลย
บังเอิญมันไปทางปกติไม่ถูก ไปทางด่วนดีกว่าน่ะ
ไปถึงบ่ายสองแล้วมั้ง ก้อเดินไปซะรอบงานเลย
ได้แบงค์ 60 บาท กะแบงค์ 100 ที่เค้าออกในวาระพิเศษๆ
ก้อได้มาหลายใบอยู่เหมือนกัน เก็บไว้ให้คุณหลาน ๆ เค้า
(ก้อมีบ้างแล้ว มันไม่ครบคน เพราะวันพฤหัสฯ นี้
จะเกิดมาอีกคนก้อต้องเก็บไว้ให้เค้า)
ก้อเดินไปตรงบูธของแบงค์กรุงเทพ
น้องเล่นบูธธนชาติ คนแน่นมากอ่ะ
เห็นน้องชัดดี แต่ถ้า...ไม่มี
คุณผู้ชายตัวสูงงงง มายืนบังซะ เซ็งคร้าบ
สรุปรูปก้อไม่ชัด เพราะมีหัวคุณ...
ถ่ายวีดีโอก้อติดแต่หัวคุณผู้ชาย เซ็ง...
(ตอนนี้ปวดแขน เพราะยกกล้องหนีคุณผู้ชายคนนั้น
รู้สึกว่าจะเป็นเหมือนเราหลายคนอยู่)
แต่ก้อโอเคน่ะ เห็นคุณปลาทองยิ้มแล้ว..สดชื่นดีจังเลย
คุณปลาเงินก้อน่ารักน๊า...
มีการขายหนังสือ กันด้วย น่าร้าก...ค๊า
ไอ้ตอนกลับบ้านนี่ซิดันไม่ขึ้นทางด่วน
จริงๆ กะจะไปเดอะมอลล์บางแค ซื้อของหน่อย
มัวแต่เม่อ ไม่ดูป้ายก้อข้ามสะพานเลย
เลยต้องไปออกตรงตลิ่งชัน ก้อเลยไปซื้อของ
ที่ Save-E สาย 2 แทน มั่วกันปาย
ps.เพิ่งจะได้หนังสือ KAZZ มาเมื่อเช้า
โชคดีที่ออกไปซื้อของเมื่อเช้า เหลืออยู่เล่มเดียวเอง
เกือบต้องเข้าห้าง แล้วมั้ยล่ะ
ดู cd ยังดูไม่จบเลย ข้าวเหนียวไก่ย่าง ส้มตำ 555
น่าร้ากกกกก...ได้อีก
^___________^
ชอบยิ้มของคุณปลาทองมากมายเลย....
วันนี้ไปลงทุนกะธนาคาร พิรัชต์ จำกัด (มหาชน) คุ้มค่าค่ะ
(ยืมคำนู๋มี่มาหน่อยนะค๊า)
ชีวิต กะ วันหยุด
เดือนนี้วันหยุดเยอะจริงๆ บางเดือนแทบไม่มีวันหยุด
วันจันทร์ที่แล้ว หยุดวันฉัตรฯ
ทำงาน 3 วัน หยุดอีกแล้ว
วันนี้วันพืชมงคล พระโค กินรัยหว่า...
อาทิตย์หน้าทำงานเต็มอาทิตย์
อีกอาทิตย์ก้อหยุด 3 วันอีก รู้สึกจะเป็นวันพระ (หยุดกันหนุกหนานเลยอ่ะ)
บางทีวันหยุดก้อไม่รู้จะทำอะไร ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเน็ต
แกล้งหลาน ทะเลาะกับหลาน ก้อมีความสุขดี
ไม่อยากออกไปไหน ร้อน เปลืองตังค์ 555
(เดือนนี้ต้องเก็บตังค์ไปเกาะเต่า ต้องซื้อของรับขวัญหลานคนใหม่)
พรุ่งนี้คุณหลาน ๆ จะให้พาไปเที่ยว จะแยกร่างยังงัยดีหว่า
แต่พรุ่งนี้อยากไปอ่ะ อยากไปดู ปลาเงินปลาทอง
แต่จะได้ไปมั้ยเนี่ย ยังไม่รู้ แต่อยากไปค๊า....
หรือจะพาหลานไปวันนี้ดีหว่า (เมื่อกี้ยังบอกจะเก็บตังค์งัย เฮ้อ!)
ชีวิตยังไม่เป็นอิสระ 555
ไม่มีลูกแต่มีหลานสงสัยจะยิ่งกว่ามีลูกอีกแฮะ
เพราะเป็นคุณหลานบังเกิดเกล้า 555
p.s. 2 หนุ่ม ขึ้นปก KAZZ แล้ว ยังซื้อไม่ได้เลย...
ฮึม...อยากได้ค่ะ
ร้าก...คุณปลาเงินคุณปลาทอง (ปลาทองมากว่านิสอ่ะ)
ความลับ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ความจริง...คำสัญญา
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
ชีวิตที่ยังไม่มีอิสระ...
ชีวิตยังไม่มีอิสระ แต่ก้อเต็มใจใช่มั้ย
อยากมีอิสระ แต่ถ้ามีอิสระแล้วทำให้คนที่รักเราที่สุด 2 คนต้องทุกข์ใจ
ก้อขอมีชีวิตแบบไม่มีอิสระต่อไปดีกว่า
มีน้องคนหนึ่งเคยถามว่า "พี่นู๋มิวเมื่อไรแม่จะเลิก รอหนู พี่มิวไม่เบื่่อบ้างเหรอ"
ก้อตอบน้องเค้าไปว่า "เค้าก้อรอเราตลอดชีวิตเค้านั่นแหละ ยิ่งเค้ามีลูกคนเดียวด้วยน่ะ"
ก้อบอกน้องเค้าได้คำเดียวว่า "ต้องทำใจน่ะ ยอมรับให้ได้ เพราะเค้ารักเราน่ะ"
เคยเบื่อเหมือนกัน แต่ไม่เป็นขนาดน้องเค้า
เป็นเหมือนน้องเค้าอยู่พักนึง แล้วความคิดนั้นก้อหายไป
เพราะรู้ว่าที่เค้าเป็นเพราะห่วงเราขนาดไหน
เราเจ็บ ให้รู้ไว้ว่าทั้งคู่เจ็บมากกว่าเราหลายเท่า
เราไม่สบายใจ ถ้าเค้ารู้เค้าจะคิดมากว่าเรา
หาทางแก้และให้คำปรึกษาที่ดีกับเราเสมอ
จะบอกว่าไม่มีอิสระมันก้อไม่เชิง
เราสามารถไปไหนมาไหนได้ ทำอะไรได้ อยากไปไหนไป แต่ต้องบอกเค้า
บางครั้งก้อมีห้ามบ้าง แต่ก้อน้อยครั้ง
อาจจะเพราะว่าไม่เคยทำให้เค้าไม่เชื่อใจมั้ง
ไปไหนกับใครก้อบอกตลอดเค้าจะได้ไม่เป็นห่วงและจะได้สบายใจ
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ขอร้องเค้าไว้ว่าอย่าห้ามเวลาจะขับรถออกจากบ้านไปไหน
เพราะเหมือนเค้าปากอาญาสิทธิ์เลย
ห้ามเมื่อไรแล้วดื้อจะไปน่ะ ได้เรื่องทุกครั้ง
อุบัติเห