Storythai

นั่งเล่นเน็ตอยู่ดีดี ก้อคิดถึงเพื่อนคนนึง กับพี่ชายคนนึง ขึ้นมาซะงั้น

ถ้านับรวมเวลาตั้งแต่รู้จักกันมาก้อ เกือบ 20 ปีแล้ว

เจอกันครั้งสุดท้าย...เพื่อนรับ ป.โท หรือเนฯ หว่า

จะ 6 ปีแล้วน่ะ ไม่ได้เห็นกันเลยเห็นแต่รูป เฮ้อ...

แปลกที่ แทบจะไม่ได้เจอกันเลย ได้ยินแค่เสียงจากโทรศัพท์

มันกลับรู้สึกดีใจ สบายใจ หัวเราะได้ตลอดเวลา มีเรื่องทุกข์อะไรก้อลืมไปหมด

ปีนึงจะคุยกันก้อคงไม่เกิน 3 ครั้งละมั้ง แต่คุยทีนานมากกกกกก

เวลาช่วงนั้นเหมือนได้กลับไปเป็นเด็ก  ความรู้สึกแบบนี้มันหายากน่ะ

ไม่ต้องคิดว่าจะพูดอะไร  ไม่ต้องระวังคำพูด คุยแล้วสบายใจ

เฮ้อ แต่ตอนนี้เพื่อนไปอยู่ไกลจัง

(ว่าแต่กลับกรุงเทพฯ คราวหน้าเราจะนัดเจอกันสักทีน่ะ

ท่านผู้พิพากษา ยินดีด้วยนะค๊า

เลี้ยงรุ่นย่อมๆ ท่าจะดี เห็นเค้ารอท่านฯ กันอยู่น๊าค๊ะ)

แล้วจะย้ายไปอยู่จังหวัดอื่นอีกมั้ยเนี่ย ย้ายมาหลายจังหวัดแล้วน๊า

พอคิดถึงคนนี้ ตอนนี้มันก้อพาลไปคิดถึงคนอื่นๆ ด้วย

คิดถึงคนอยู่ อเมกา จังเลย คนนี้ก้อไม่ได้เจอนานแล้ว

โทรศัพท์คุยกันก้อครั้งสุดท้ายตอนกลับมากรุงเทพฯ

ก้อเป็นปีแล้วนะเนี่ย บอกว่าจะกลับไปเรียนต่อ เฮ้อ

ไม่ยอมกลับบ้านสักที ติดใจอะไรเมืองนอกกันเนี่ย

อยากเจอแล้วนะค๊า...

อีกคนก้อกำลังจะย้ายไปอยู่สมุย อะไรกันค๊าเนี่ย

หนีไปอยู่เมืองนอก กะนอกเมือง กันหมด

เอาเหอะ ก้อไปทำมาหากินกันตามจังหวะของชีวิตน๊ะ

แล้ววันนึงเราคงได้กลับมารวมตัวกันสักครั้งน๊า...

แล้วก้อกลับมาคิดถึงเพื่อนรัก อีกสองคน

ในช่วงเวลานึง ตัวแทบจะติดกัน ไปไหนไปกัน เฮไหนเฮนั้น

แต่ตอนนี้ต้องทำงาน เวลาที่ว่ามันก้อหายไป

คิดถึงเวลานั้นบ่อยๆ แต่ก้อยังดีที่ยังได้เจอกัน

ยังไปเที่ยวกัน (ว่าแต่อยากไปต่างจังหวัด พาไปหน่อยดิ)

ถึงแม้จะไม่เคยบอกเพื่อนว่าขอบคุณ แต่สำหรับเรา

ขอบคุณมาก ขอบคุณมากมายเลย

ที่อยู่เป็นเพื่อนกันมาตลอด ไม่ว่าเราจะสุข หรือเราทุกข์

เรารู้ว่ามีเพื่อนอยู่กับเราตลอดไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน

(เป็นอะไรเนี่ย อารมณ์คิดถึงเพื่อนเข้าสิง 555)

คนสุดท้ายที่อยู่ดีดีก้อคิดถึง รุ่นพี่คนนึง (ประมาณแอบชอบเค้าเนี่ย 555)

ลืมไปนานแล้วนะอยู่ดีดีก้อคิดถึงขึ้นมาซะงั้น

มันคงเป็นความประทับใจแบบเด็กๆ ที่เพิ่งเข้ามหา'ลัย มั้ง

รับน้องวันแรกก้อไปกะเพื่อนเลิฟคนนึง (รับน้องมันก้อมีหลายรอบจริงๆ)

เวลารับน้องก้อจะมีพี่ว้ากใช่มั้ย แล้วก้อจะมีพี่ที่ใจดี

พี่เค้าก้อจะอยู่กลุ่มหลังนี่แหละประมาณว่าใจดีมากกกกก

แถมหน้าตาดีอีกต่างหาก (หล่อเลยแหละ ตี๋ ขาว สูงมาก สเปกของใครหลายคนใช่ม่ะ)

เห็นตอนแรกก้อน่ะ คุยกะเพื่อน พี่คนนี้น่าตาดีเน๊อะ

พอรับน้องเสร็จตัวก้อเลอะกันเต็มที่แล้ว ผมก้อน่ะ สุดยอด โดนมันเป็นคุณจุก

เป็นสิบๆ จุกได้เลย ก้อไปอยู่ตรงก๊อกน้ำกะเพื่อน  ล้างหน้าล้างตา

ช่วยกันแกะไอ้ผมที่มันแกะ โคตะระ ยากเลย เพราะผมมันยาวถึงกลางหลังนี่แหละ

อยู่ดีๆ พี่เค้าก้อเดินเข้ามา "พี่ช่วยครับ" แล้วก้อช่วยเราแกะไอ้ผมเนี่ย

ก้อไม่คิดว่าพี่เค้าจะมาช่วยงัย เด็กตั้งเยอะน่ะ ไม่ใช่น้อย

คงเห็นว่าไอ้สองคนนี้มันไม่มีใครช่วยมั้ง

มันก้อเป็นความประทับใจแบบเด็กๆ น่ะ 

พี่เค้าก้อคงไม่รู้หรอก หรือว่ารู้หว่า ก้อมันสองคนชอบแอบเดินตามเวลาพี่เค้ามานี่หว่า 555

มหา'ลัยตั้งกว้างดันเดิมตาม (ไม่ได้ตามแค่จะไปเค้าซุ้มเฉยๆ 555

มันก้อต้องไปทางเดียวกันไง) แต่ไม่ค่อยได้เจอพี่เค้าหรอก

เพราะตอนนั้นปี3 ต้องไปเรียนที่กล้วยฯ ใช่มั้ย จะเจอแค่ตอนมีนัดเค้าซุ้มแค่นั้นแหละ

ชอบตอนที่พี่เค้ามาดักหน้าห้องต้อนน้องไปซ้อมเชียร์ดี

ถ้าพี่คนนี้มาข้าพเจ้าไม่หนีหรอก แต่คนอื่นเหรอ ประมาณว่านู๋จะกลับบ้านแล้ว...

ขอบคุณเวลาที่ทำให้ได้รู้จักคน มากมาย ทั้งดีและไม่ดี

ขอบคุณเวลาที่ทำให้มีเพื่อนดีๆ มากมาย

ขอบคุณเวลาที่ทำให้เกิดมิตรภาพที่ดีระหว่างพวกเรา

ขอบคุณเวลาที่ทำให้ได้เจอพี่ชายคนนั้น ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่นานก้อเหอะ

ขอบคุณเวลาที่ทำให้ได้รู้จักหนุ่มน้อยสองคน

(เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ก้อจะให้เกี่ยวอ่ะมีรัยม่ะ)

ps.ว่าแต่เมื่อไรชุดใหม่จะออกค๊า อยากฟังแล้วล่ะ

    ได้ข่าวว่าเพราะมากเลยนิ 555

    ละครก้ออยากดู อีกเดือนกว่าๆ จะได้เห็นคนพูดไม่ชัดแล้ว...